Czym jest mięczak zakaźny

Wirusy z grupy ospy (poxvirusy) są dużymi wirusami, zawierającymi dwuniciowy DNA. Do z chorób spowodowanych przez rodzinę wirusów Poxviridae jest ospa prawdziwa, krowianka, guzki dojarek, niesztowica zakaźna czy opisany poniżej mięczak zakaźny.

 

Ryzyko zakażenia mięczakiem zakaźnym

– Na ryzyko zarażenia wirusem mięczaka zakaźnego (łac. molluscum contagiosum) najbardziej narażone są osoby o obniżonej odporności, a więc przede wszystkim dzieci do lat 5. Ryzyko rośnie, gdy dodatkowo cierpią na atopowe zapalenie skóry. Ponadto w grupie ryzyka są także osoby w wieku od 15 do 29 lat, a więc grupa najbardziej aktywna seksualnie. Kontakt z dużymi skupiskami ludzkimi oraz środowisko wilgotne (łaźnie, baseny) także sprzyjają zakażeniu – mówi dr n.med. Igor Michajłowski, prowadzący Clinica Dermatologica w Gdańsku.

 

Objawy zakażenia mięczakiem zakaźnym

Od kontaktu z wirusem do czasu pojawienia się pierwszych oznak choroby – twardej grudki w kolorze perły lub w kolorze cielistym lub szarobiałym – trwa od tygodnia do sześciu miesięcy – średnio okres ten wynosi 2-3 miesiące. Małe, pojedyncze, wypukłe, owalne grudki z charakterystycznym zagłębieniem w części centralnej, zlokalizowane zwykle w obrębie pachwin i narządów płciowych – to sygnał, że pacjent ma do czynienia z mięczakiem zakaźnym.

U dorosłych pacjentów mięczak zakaźny występuje głównie w okolicy narządów płciowych: u mężczyzn na skórze członka, u kobiet na wzgórku łonowym oraz w okolicy ud i owłosionej części warg sromowych. U obu płci mogą również występować w szparze międzypośladkowej, w pachwinach czy błonach śluzowych narządów płciowych. U dzieci mięczak jest zlokalizowany w miejscach odkrytych, głównie na twarzy, kończynach czy klatce piersiowej, choć u 10-50% wykwity są widoczne także w okolicy narządów płciowych.

 

Leczenie mięczaka zakaźnego

Mimo że nieleczone zmiany, będące następstwem zakażenia się wirusem mięczaka zakaźnego, mogą ustąpić po około 2-4 miesiącach, zaleca się wdrożenie leczenia. Konieczne jest usunięcie zmian poprzez łyżeczkowanie, krioterapię, elektrokoagulację lub przy użyciu lasera. Gdy u chorego występuje wtórne zakażenie, konieczne jest podanie antybiotyków.